Archiwum Magazynu WINO Archiwum wydań Numer 41 (5/2009) Artykuły

Od redakcji

28-11-2009

drukuj

Tomasz Prange-Barczyński

Pierwsze, które utkwiło mi w pamięci było z pewnością włoskie i kosztowało chyba 7 tys. lirów, w latach 90. ubiegłego wieku nie tak znów mało. Kupiłem je za ostatnie pieniądze w małym sklepiku w Gemonie, więc może pochodziło z Friuli… Pewności nie mam, bo nazwa, producent, apelacja i rocznik dawno uleciały z pamięci. Ale nie smak, czy raczej jego wspomnienie, które kazało mi potem już zawsze zwracać baczniejszą uwagę na wszystkie pinot nero, pinot noir, spätburgundery, blauburgundery, itp.

Dlaczego my, winomani, wariujemy na punkcie pinot noir tak jak, gdy idzie o wina białe, przy rieslingu? Powód jest dokładnie ten sam – terroir. Przy pewnym wspólnym mianowniku doznań aromatycznych spragnione odmienności nosy i podniebienia zawsze odnajdą w dobrym pinocie tę drobną różnicę siedliska, która fascynuje i zmusza do opróżniania portfeli i wiecznych poszukiwań, To właśnie owo słynne „przeskakiwanie murka” dzielącego parcele w Côte de Nuits, gdzie po prawej stronie winnica rodzi pinoty za kilkanaście, po lewej zaś za kilkadziesiąt euro.

Spotkałem w swoim życiu przynajmniej kilku winiarzy owładniętych obsesją pinot noir i to daleko poza Burgundią: Jima Clendenena z Au Bon Climat w kalifornijskiej Santa Barbara, Martina Foradori z J. Hofstätter w Dolomitach; w ostatnie wakacje nie zauważyłem jak minęły trzy godziny degustacji egerskich pinotów w piwnicy młodziutkiego (24 lata) Tibora Gála juniora. Oni i wielu im podobnych mozolnie testują klony i podkładki, wyszukują skrawki ziemi, na których pinot pokaże swą kolejną twarz; w piwnicach starają się po prostu nie przeszkadzać. Nie chcę napisać, że ci, którzy robią wino z pinot noir są lepsi od pozostałych. Często jednak mają w sobie nieco większą dozę szaleństwa.

Kilka miesięcy temu w swojej winiarni w Termeno wspomniany Martin Foradori serwował grupie znajomych, wśród których mieliśmy szczęście znaleźć się razem z Andrzejem Daszkiewiczem, stare roczniki Barthenau Vigna S. Urbano ze spoczywającego na ramieniu salmanazara. Dojrzałe pinot nero ze znakomitego siedliska lane z dziewięciolitrowej butelki. Czy może być coś lepszego w życiu pinotmaniaków?

Tekst ukazał się w numerze 41 (5/2009)