Świat Francja Szampania

Premiera Veuve Clicquot Ponsardin Rosé

16-04-2009

drukuj

Tomasz Prange-Barczyński

fot. Veuve Clicquot

Karim Rashid, pół Egipcjanin, pół Anglik, urodzony w Kairze, wychowany w Kanadzie światowej sławy projektant, został zaproszony do współpracy przez Veuve Clicquot Ponsardin. Przygotował dla domu szampańskiego projekt Love Seat, współczesnego dwuosobowego fotela wzorowanego na XVIII-wiecznym meblu

Na polskim rynku debiutuje nowy szampan znanego domu Veuve Clicquot Ponsardin – nierocznikowy brut Rosé – różowy brat klasycznego Brut Carte Jaune.

Premierę szampana uświetnił swą obecnością François Heutekeur, winemaker Veuve Clicquot Ponsardin. Winiarz pochodzi z Lille i pracował najpierw jako inżynier poza przemysłem winiarskim. Kiedy próbował dostać się do szkoły enologicznej w Reims odmówiono mu. Udało się dopiero w odległej Tuluzie. Heutekeur nie dawał jednak za wygraną i wrócił do Szampanii, już jako wykształcony winiarz. Skromnie przyznaje, że ten akurat region wybrał ze względu na bliskość rodzinnego miasta i... dziewczynę.

Pojawienie się na rynku nierocznikowego bruta Rosé z domu Veuve Clicquot Ponsardin można skwitować jednym pytaniem: dlaczego dopiero teraz? Legendarna firma z Reims specjalizuje się w różowym szampanie. Philippe Clicquot zaczął jako pierwszy sprzedawać champagne rosé już w 1775 r. Przez dziesięciolecia były to jednak wyłącznie wina rocznikowe, a dom miał w tym segmencie aż połowę rynku.

Ostatecznie to rynek wymusił na Veuve Clicquot produkcję nierocznikowego bruta w kolorze różowym. Jego podstawę stanowi to samo wino, które wykorzystywane jest do Carte Jaune – nierocznikowego bruta w kolorze białym. To ono nadaje Rosé strukturę i wyrazisty charakter. Heutekeur twierdzi, że dzięki temu może używać do „barwienia” rosé większej liczby różnorodnych win czerwonych niż w przypadków różowych szampanów rocznikowych. Tam jest to pinot noir z Bouzy. W przypadku nierocznikowego Rosé używa się pinot noir, niekiedy też (choć nie zawsze) pinot meunier z Bouzy, przede wszystkim jednak z Aÿ, Verzy, Verzenay, ale też z Vertus na południowych krańcach Côte des Blancs. Wg winiarza miejsce to było niegdyś historycznym siedliskiem pinot noir. Proporcje to 85-88 proc. wina białego i 15-12 proc. czerwonego. Dosage wynosi 10 g/l, wino zaś smakuje bardzo wytrawnie. Ma wyraziste nuty cierpkich, winnych jabłek, truskawek i fiołków i, jak przystało na VCP, jest znakomicie pieniste. Zasługuje na ocenę bardzo dobrą. Wino rekomendowane jest na aperitif, do finger food, pomidorów, krabów i czerwonych owoców oraz serów takich jak parmezan, gouda, czy mozarella. O słuszności większości tych typów mogliśmy przekonać się podczas lunchu z okazji wejścia Rosé na polski rynek wydanego w warszawskiej restauracji Belvedere. Szampan poniósł właściwie tylko jedną spektakularną porażkę – w zestawieniu z bardzo słodką bezą serwowaną na koniec posiłku, ale też picie go w tym zestawieniu odbywało się w ramach szeroko pojetego eksperymentu winiarsko-kulinarnego.

Przy okazji pobytu François Heutekeura rozmawialiśmy o rosnącej modzie na szampany całkowicie pozbawione dosage. Winiarz twierdzi, że w VCP tradycyjnie dodaje się do win bardzi niewiele cukru i firma, póki co, nie rozważa całkowitej rezygnacji z dosage. W przypadku bardzo gorących roczników rekompensują brak kwasowości dodawaniem do kupażu większej części win z rezerw. Tak było w przypadku rocznika 2003, gdy w kupażu nierocznikowego bruta znalazło się aż 46 proc. win z rezerw. Veuve Clicquot Ponsardin Rosé dystrybuuje w Polsce firma Moët-Hennessy.

Tekst ukazał się w numerze 36 (6/2008)