Świat Macedonia
Wydarzenia

Degustacja win macedońskich w Warszawie

21-10-2010

Pierwsza przekrojowa prezentacja win macedońskich w Polsce, która odbyła się 19 października 2010 w Warszawie, zgromadziła ogromnie liczną publiczność – to nie pierwszy znak, że wina macedońskie trafiają w Polsce na podatny grunt. Śródziemnomorski klimat i ludzkie ciepło, słowiańska solidarność, dobre wspomnienia z wakacji w b. Jugosławii, przystępny styl win, dobry stosunek jakości do ceny – to wszystko czynniki sprzyjające temu pozytywnemu sentymentowi.

Sentyment sentymentem, lecz pod względem jakości Macedonia na razie polskiego winomana nie rozpieszcza. Nieliczne dostępne u nas wina oferują przyzwoite picie za niewielkie pieniądze, lecz mało indywidualności – w dużej części robione są ze szczepów międzynarodowych, w stylu technologicznym. Uwaga ta w największym stopniu dotyczy win białych, w najmniejszym – rdzennej odmiany wranec, która wydaje się mieć dobry potencjał komercyjny w Polsce. Musi za tym jednak pójść zarówno większa dostępność – po wczorajszej degustacji jest szansa na debiut kilku kolejnych producentów na polskim rynku – i przede wszystkim bardziej regularna jakość. W Macedonii wciąż zbyt wiele powstaje win słabych, wadliwych, które z pewnością nie mają szans nawet na średnio wyrafinowanym i nasyconym rynku, jakim jest Polska. Producenci muszą wziąć się do ciężkiej roboty.

Degustacja była współorganizowana przez Magazyn WINO, Ministerstwo Spraw Zagranicznych Holandii (program Export Coaching Programme centrum Centre for the Promotion of Imports) i USAID (program AgBiz).

Wina degustowałem w podanej niżej kolejności w kieliszku Schott Zwiesel One For All Magnum.

DALVINA-JAWOREK

Vranec 2008
Dobrze sformatowane wino pod dyktando świeżego owocu (wiśnie, porzeczki), intensywne w ustach przy zachowaniu dobrej świeżości. Mocne. W tej cenie świetne.
Importer w Polsce: Winnice Jaworek

SKOVIN

Makedonsko Belo 2009
Duch jugo jeszcze się tu unosi w postaci nut drożdżowych, karmelowych, utlenionych. Usta dość podle, lisie, suche. Ponoć bestseller na lokalnym rynku; na polskim nie polecam.

Sun City White 2009
Krok w górę w stosunku do tutejszego Makedonsko Belo, w miarę czyste, chrupkie, jabłeczne, cytrusowe wino do codziennego użytku. Byle szybkiego – odrobinka pszczelego wosku zapowiada prędką oksydację.

Sun City Rosé 2009
Blada barwa, wymyte, cokolwiek herbaciane aromaty. Smaczne, ale elementarne rosé.

Sun City Red 2009
Migdały, klej, rozwodniona porzeczka i inne pamiątki po ś.p. Jugosławii. Usta lepsze, soczyste, bardzo proste, ale mają minimalną jakość.

fot. WB

Vranec 2009
Nuty grzybowe, chlebowe, mało owocu. W ustach też mało – suchawo, matowo. Szkoda, jakość owocu dawała szansę na lepsze wino.

Syrah–Cabernet 2007
Lekkie nuty beczkowe, orzechowe, w ustach wino dobrze pełne, ładnie rozwija się w kieliszku. Ciut nadekstraktywne, ale niezłe.

Kale 2008
Mocne nuty odmian bordoskich w słodkim, ekstraktywnym stylu – niezłe wrażenie. W ustach za mało harmonii, za dużo ekstraktu, ale ogólnie niezłe.

Scupi Cuvée 2007
Już lekko ewoluujący kolor, bukiet jesienny, nieco zleżały, bez rewelacji. Usta pełne słodkiego owocu, ze zrównoważonym ekstraktem. Krótkie, ale smaczne i z pewną harmonią.

STOBI

Rkaciteli 2009
Charakteru odmianowego brak, sporo jabłek, słodkiego cukierka. Usta żywe, niezbyt skoncentrowane, jest jakaś długość. Smaczne, ale stylistycznie całkiem anonimowe.

fot. WB

Pinot Noir 2009
Blady kolor, mięsisto-ziemiste nuty odmiany, ładny owoc w ustach: lekki, soczysty, nieprzekłamany. Prawdziwa elegancja, o co w Macedonii niełatwo.

Merlot 2009
Ładny merlot, ziołowy, owocowy, przyzwoicie intensywny. Usta prościutkie, tanie, ale wyważone. Lepsze za pół roku. Dobre.

Vranec 2009
Trochę nafty i orzechów w tym niezbyt naturalnym bukiecie. Usta ekstraktywne, w kluczu mocarnym, lepsze, głębsze od nosa. Cena półkowa 2,70 euro, wiec nie ma się co zastanawiać.

Aminta 2009
Drobny brett w tym mięsistym, nienajgorszym nosie, usta świeże, wciąż mocne, więc poczekajmy. Lekkie niuanse beczkowe. Rozwinie się, na razie trochę suche.

Antigona semi-dry 2009
Kleiste, kompotowe aromaty taniego wina. Słodkawe i nijakie. Nie warto.

POPOVA KULA

Muscat Ottonel 2008
Bardzo intensywne nuty mydlane, bawialniane, wręcz mieszańcowe (w tym proszek do prania). Usta są półwytrawne, cytrusowo-cukrowe, stylistycznie raczej orientalne, półpoważne. Najlepiej pić w prima aprilis.

Zilavka 2007
Lekko już chyba schodzące, fenoliczne, lisie, bez owocu. W ustach cukier i utlenienie.

Temjanika 2007
Najlepsze z degustowanych tu win białych, muszkatowe, półwytrawne w ustach, lekko utlenione, na upartego do przyjęcia.

Stanushina Rosé 2009
Blade rosé w stylu francuskim, delikatne, nieco chlebowe, przyzwoite, ale bez owocu.

Stanushina 2005
Ziołowe, za stare, już utleniające się. Pięć lat to i tak niezły wynik dla tego wina o kolorze truskawki. Bardzo oldskulowe, ale ma swój czar. Technicznie to są jednak niziny – przy kompletnym braku ciała wyraźna nadekstrakcja.

Prokupec 2007
Utlenienie, lotna kwasowość, alkohol odstaje; wino wadliwe, które nie powinno trafić do butelki.

Vranec 2005
W zapachu orzechy włoskie i inne niezbyt czyste nuty. Słabe wino, nie realizuje potencjału odmiany.

Vranec Perfect Choice 2005
Czarny kolor z wyraźną ewolucją, bukiet utleniający się, wina 15-letniego, ale przyjemny, trochę włoski w stylu. Usta się rozpadają, ale czynią to z czekoladową gracją. Trudno to jednak polecać do zakupu.

Cabernet Sauvignon Perfect Choice 2005
Nieciekawy przeleżały, cabernet: zioła i zielona papryka w likierowym sosie. Niezły wolumen owocu w ustach i już wtopiony ekstrakt, ale całość jest kuriozalna.

Merlot Perfect Choice 2007
Mimo młodego wieku winu brak elementarnej równowagi i już się utlenia. Usta są likierowo rozmiękłe. Styl rozpaczliwie prowincjonalny, a technicznie wino bez równowagi.
Importer w Polsce: Popova Kula Polska