Archiwum Magazynu WINO Wino a sprawa polska

Wina polskie. Blisko, coraz bliżej

17-12-2008

Wojciech Bońkowski

Na bardziej szczegółowe wnioski będzie czas po degustacjach III Konwentu (30 sierpnia 2008 w Jaśle), lecz już dziś można pokusić się o kilka ogólnych uwag. Bardzo dobrze wypadły wina czerwone (prezentowane roczniki to 2004–2007), szczególnie ze szczepu rondo, który z roku na rok ugruntowuje swoje miejsce jako najciekawszej odmiany nad Wisłą i Odrą. Nawet wina z niezbyt udanego rocznika 2006 przekonywały do siebie dobrą koncentracją i czystymi bukietami. Nieźle wypadł też regent (dwa bardzo dobre wina z 2006 i 2007), a niszę powoli wykuwa sobie niemiecki dornfelder. Nie jest to szczep bez problemów (daje niezbyt ciemną barwę i zawsze wymaga szaptalizacji), ale nad regentem i rondo ma przewagę czystszego, głębszego bukietu charakterystycznego dla winorośli właściwej (Vitis vinifera). Ciągle za mało degustowaliśmy dobrych, zrównoważonych kupaży kilkuodmianowych, tymczasem wydaje się, że mogą one dać bardzo dobre rezultaty.

Próba win białych wypadła mniej jednolicie. Wiele okazało się słabych pod względem technicznym: problemy z siarkowaniem i butelkowaniem są niestety w polskim winiarstwie na porządku dziennym. Mało było win prawdziwie czystych i głębokich, mineralność jest – poza kilkoma zaszczytnymi wyjątkami – pieśnią przyszłości. Wśród odmian nienajlepiej wypadły sibera (sporo win z przerostem kwasowości) i bianca, natomiast zaskakująco ciekawe okazały się muszkaty (odeski i morawski): lekkie, pachnące i niezobowiązujące, ale ładnie wyważone. A jeszcze dwa lata temu odmian tych raczej nie wymienialibyśmy wśród najbardziej obiecujących.

Klasą dla siebie były jednak wina z hibernala i seyval blanc, głębsze, bardziej kompletne od innych. Seyval potwierdził swoją pozycję czołowej obok rondo polskiej odmiany, jaką obserwowaliśmy na dwóch Konwentach Polskich Winiarzy: pozwala uzyskać wina stosunkowo cieliste, żywe, ale nieprzesadnie zielone, o dobrych bukietach. Hibernal jest mniej spektakularny, ale z nim należy wiązać największe nadzieje, jeśli chodzi o ekspresję terroir. Degustowane wkrótce po zabutelkowaniu wina z rocznika 2007 z kilku posiadłości obiecywały dobre nuty mineralne. Jest to przy tym szczep, który może poczekać na wypicie 2–4 lata, co dla polskich win białych jest kolejnym ambitnym progiem do przejścia. Pełne sprawozdanie z postępów polskiego winiarstwa zaprezentujemy Państwu w specjalnym dodatku do numeru 6/2008, poświęconym III Konwentowi Polskich Winiarzy.

Tekst ukazał się w numerze 33 (3/2008), ostatnia redakcja w grudniu 2008