Archiwum Magazynu WINO Felietony Notatki spod korka

Niepełny bilansik

06-06-2011

Bordoski odlot – po wielkiej huśtawce cen, ze szczytami w 2000 i 2005, nastąpiło kosmiczne kuku na muniu, czyli cenowy odlot w 2009; musiało chyba do tego kiedyś dojść, uwarunkowania życia w społeczeństwie „postpolitycznym” sprzyjają podnoszeniu do kwadratu wszelkiego luksusu, czyli tego, co już na zwykłym nawet poziomie nie jest dostępne. Prawdopodobnie większość najdroższych butelek nigdy nie zostanie otwarta, chyba że przez Marsjan, jak już wreszcie tu przylecą zrobić porządek.

Parkerowskie konwulsje – kończy się epoka parkerowska, nie kończy? Wrażenia są sprzeczne, chwilami wydaje się, że tak, a tu znowu przychodzi rocznik 2008, anonsowany jest urbi et orbi ostry spadek cen, wszystko leci w dół jak suwak w rozporku nihilisty, lecz Parker w ostatniej chwili wygłasza entuzjastyczną opinię. I ceny od razu siup w górę o kilkanaście procent. W każdym razie słowo „parkeryzacja”, w ubiegłym wieku jeszcze nieużywane, zrobiło ogromną karierę i stało się wytrychem do mówienia o wszystkim, podobnie jak „terroir” i „mineralność”.

Film Mondovino – pierwszy film o winie, który zdobył szerszą popularność. Niesprawiedliwy, ostry, konieczny. Establishement producencki i dziennikarski (który z wina żyje) zebrał siły, by ośmieszyć Nossitera do szczętu. Ale pewne rzeczy zostały nazwane.

Wina zbyteczne – nadprodukcja w każdej części świata win drogich i luksusowych, wśród nich win „garażowych”, które nie mają ani sensu, ani smaku. I zbyt duża tolerancja na nie winiarskiej krytyki. Bordoskie wina „garażowe” weszły już w czas kryzysu, niech się Marsjanie częstują.

Nowe regiony i apelacje, które zdobyły uznanie – wydaje się, że przetrwa ono w przypadku Prioratu, Rías Baixas, Douro (choć tu mam wątpliwości), Central Otago; mniej mocna wydaje mi się pozycja Ruedy, Etny, Santorini. Tę wyliczankę można ciągnąć, bo o czymś poza nową beczką (wino beczkowe? niebeczkowe? – Boże, jaki nasz świat jest nudny) trzeba jeszcze gadać.

Rozwój win biodynamicznych i ekologicznych – to oczywiste; ogromne sukcesy we Francji pozabordoskiej przede wszystkim. Ale do pełnej konfirmacji jeszcze daleka droga. Przy okazji: powstanie nowej formacji: winiarzy-guru (we Francji Jullien, Gauby, Humbrecht, bracia Foucault, Marc Angéli).

Wyścig technologiczny – biodynamika biodynamiką, pozostałe 95% win korzysta z dobrodziejstw technologii, której rozwój dostał naglego przyśpieszenia. Tylu różnych kształtów kadzi, co te, które namnożyły się w ostatnim dziesięcioleciu, nawet Salvador Dalí by nie wymyślił, a lubił, żeby było pokrętnie i za każdym razem inaczej.

Codex Wachau i podobne inicjatywy – sprzeciw wobec technologii, takich technik jak na przykład defraktacja wina. Mysz pisnęła na słonia, ale dobre i to.

Nowa poprawność winifikacyjna – prefermentacja na zimno, przyśpieszenie drugiej fermentacji i koniecznie w beczce, mikroutlenienie i cliquage, odwrotna osmoza, systemy grawitacyjne (nawet szklankę wody podają ci z góry) itd., itp.

Kryzys Nowego Świata – zwłaszcza winiarskiej Kalifornii i Australii. Błyskawiczne przeorientowywanie się Chile na pinot noir i syrah.

Filmy typu Bezdroża, Dobry rok itp. – popularyzacja kultury wina wśród białych kołnierzyków; niestety pod hasłem „kocham życie i wino”. Oraz dzieci i kwiaty. A miłość i tak zwycięża.

Latający winemakerzy – czyli kreacja ducha świętego. Najpierw jeden Michel Rolland, a później już cała kawalkada, Derenoncourt, Cotarella, Dubourdieu, Władysław Gomułka. Ups, sorry, pomyłka, ten ostatni wypadł mi z pliku Widmo_komunizmu_krąży.doc.

1000 znaków – ten bilansik nie dotarł nawet do połowy, lecz muszę już kończyć, gdyż Magazyn WINO zabrał mi 1000 znaków. Jak na dziesięć lat, to i tak niedużo. Ciąg dalszy w Nowym Roku. Do siego!
 

Tekst ukazał się w numerze 48 (6/2010)