Archiwum Magazynu WINO Felietony Winogranie

Dziś prawdziwych klasyków już nie ma

23-11-2009

Andrzej Daszkiewicz


drukuj

Gdy zastanawiałem się nad tematem tego felietonu, po raz kolejny słuchałem mojego niedawnego nabytku, najnowszej, fantastycznej koncertowej płyty Vana Morrisona Astral Weeks. Live at the Hollywood Bowl. Da się skojarzyć ją z winem?

Można by pójść na łatwiznę i napisać, że Morrison starzeje się jak dobre wino. Jeszcze łatwiejsze byłoby zacytowanie słów piosenki Sweet Thing: „Oh sweet thing with the champagne eyes…”. Spojrzałem jednak na kilka innych płyt, których ostatnio namiętnie słucham: jeszcze ciepły Bob Dylan (Together Through Life), najnowszy Neil Young (Fork in the Road), wciąż świeży Leonard Cohen (Live in London). Tak, klasycy są w świetnej formie. Czy to samo da się powiedzieć o klasycznych winach?

Ale czym właściwie jest klasyczne wino? Chciałem za przykład dać Bordeaux, ale zerknąłem obok, „pod korek” i przeczytałem, że klasycznych Bordeaux już nie ma. Klasycznych, a więc takich jak kiedyś, historycznych, ale jednocześnie wzorcowych i inspirujących. Taki klasycyzm w naturalny sposób wiąże się z tradycją, ale znów zajrzałem obok i u Janusza Walczaka przeczytałem, że z tymi tradycjami też nie jest prosto. O czym tu napisać? Czas mijał, w zgodzie z uświęconą w moim przypadku tradycją minęły już wszystkie terminy oddania tekstu, a ja siedziałem przed pustym monitorem z kompletną pustką w głowie. Nie miałem innego pomysłu na felieton, bardzo chciałem napisać o tych czterech płytach, ale potrzebny był mi pretekst – winny pretekst.

Od biedy mógłbym napisać o wywiadzie, którego nie tak dawno udzielił Cohen i w którym opowiedział o winach, jakie kiedyś pijał. Mowa tam była o jakichś opróżnianych w samotności garderoby butelkach Lafite’a czy Latoura, ale to załatwiłoby tylko Cohena, poza tym morale młodszych Czytelników mogłoby na tym ucierpieć. Vana Morrisona mógłbym opędzić przytoczonym już cytatem, co prawda lepszy byłby szampan w kieliszku, ale zawsze. Dylan jak to Dylan – na pewno napisał coś tak enigmatycznego i nieoczywistego, że i wino dałoby się w tym odnaleźć. Jak jednak rozgryźć Neila Younga? Jakoś nie wyobrażam go sobie z kieliszkiem wina w dłoni, nie pamiętam, by kiedykolwiek o winie śpiewał czy nawet mówił. Prosta, szczera twarz chłopaka z sąsiedztwa, długie, zawsze zmierzwione włosy, przetarte dżinsy, gitara, harmonijka… Gdzie tu miejsce na wyrafinowany smak, na niuanse terroir, na tajemną wiedzę o apelacjach i rocznikach? Neil Young był i wciąż jest głosem zupełnie innego pokolenia – dorastali z nim dzisiejsi sześćdziesięcio- i pięćdziesięciolatkowie, którzy nie wino, a zupełnie inne środki urozmaicania życia miewali w żyłach…

Zaraz, zaraz, przecież… Tak, czytałem ostatnio dane na temat spożycia wina w Europie i w USA i to właśnie dzisiejsi amerykańscy sześćdziesięcio- i pięćdziesięciolatkowie wypijają większość z przypadających na głowę przeciętnego Amerykanina dziesięciu litrów wina, to oni ratują skórę i portfele francuskich, włoskich i hiszpańskich producentów, od lat opuszczanych przez ich rodzimą klientelę. Bez nich, a i bez ich europejskich rówieśników, bez pokolenia Neila Younga, Vana Morrisona, Boba Dylana i Leonarda Cohena dzisiejsze winiarstwo musiałoby wyglądać zupełnie inaczej i prawdopodobnie nie byłby to tak świetny widok.

Uff, gdy już uratowałem felieton, rozjaśniło mi się wreszcie w głowie i uświadomiłem sobie, że przecież dwie niezwykle wpływowe osoby, bez których dzisiejsze światowe i polskie winopisarstwo musiałoby wyglądać zupełnie inaczej, a więc guru amerykańskich konsumentów wina Robert Parker i niestrudzony przewodnik polskich winomanów i melancholików, mój przyjaciel i sąsiad z tych łamów Marek B., od zawsze deklarują się jako wielbiciele Neila Younga. I choć nie sądzę, by w sprawach wina zawsze się ze sobą zgadzali, zgodzą się zapewne z moim apelem do wszystkich wychowanych na twórczości Neila Younga, Boba Dylana, Vana Morrisona i Leonarda Cohena: pamiętajcie, od nas, od naszych czynów zależy nie tylko przyszłość muzyki, ale i przyszłość wina!

Tekst ukazał się w numerze 39 (3/2009)