Archiwum Magazynu WINO Felietony Wina Ewy

Wypijmy za kicz!

12-06-2010

Nie będę pisać o tym, że Walentynki są debilne, choć oczywiście są, ani też nie będę Wam polecać na tę okoliczność pełnych ciała zinfandlów, zmysłowych różowych szampanów czy wpisujących się w ów świąteczny klimat swoją nazwą Saint-Amour, Les Amoureuses lub najbardziej walentynkowej etykiety, jaką jest Château Calon-Ségur.

Choć oczywiście wszystkie te wina gorąco Wam polecam. Zwłaszcza dwa ostatnie. Niekoniecznie jednak 14 lutego, kiedy kelnerzy światowych restauracji beznamiętnie wciskają je swoim klientom, którzy skoro się już na tej walentynkowej kolacji znaleźli, chcąc nie chcąc, muszą je pić ze smakiem. A szkoda, by na przykład takie Calon-Ségur pić pod dyktando i wyłącznie dla etykietki, na której widnieje piękne serce. W dodatku pić je na ogół za młode. Długowieczność Calon-Ségur jest już przysłowiowa. W sumie więc to niezły romansowy prezent o zastosowaniu szerszym niż czysto okolicznościowe. Prezent sentymentalny bądź ironiczny, w zależności od podejścia. On czy ona, ale statystycznie rzecz biorąc raczej on, otworzywszy butelkę, jeśli nie będzie już pamiętał, to być może przypomni sobie o nas za dziesięć, dwadzieścia lat, a jak jest młody i nad wyraz cierpliwy, to może nawet za pięćdziesiąt. Etykietka ma też ładną historię, którą pewnie niejeden zakochany i niejedna zakochana wycierali sobie usta. Markiz de Ségur będący również w posiadaniu dwóch bordoskich premiers crus mawiał: „Robię wino w Lafite i Latour, ale moje serce jest w Calon”. Niewinna interpretacja jest taka, że Calon należało do żony markiza, a winna, że Calon-Ségur, choć sklasyfikowane jako troisième cru, jest lepsze od pierwszych posiadłości. W zależności od interpretacji tego motta, Calon można więc serwować w Walentynki zarówno małżonkom, jak kochankom. Ale niezależnie od Walentynek, których nie lubię, bardzo lubię to wino i lubię niestety historię jego etykietki, choć pewnie przybrała ona już taki status jak ręczniki z reprodukcjami Klimta. Nie każdego jednak stać w podejściu do Calon-Ségur na niekłamaną swobodę Johnny’ego Deppa, który powiedział, że „to wspaniałe wino można pić codziennie, bo poza wszystkim ma ono bardzo przystępną cenę”. Depp to zdecydowanie my kind of guy.

Wróćmy jednak na ziemię i do tych, którzy Calon-Ségur, a już na pewno Chambolle-Musigny Les Amoureuses, mogą pić tylko od wielkiego dzwonu, który, skądinąd, rzadko bije w doroczne Walentynki. Bo nawet gdyby miał wybić, zagłuszą go brzęczące dzwoneczki kiczu. Ale może zamiast się przed kiczem bronić, w ten dzień mu się poddajmy. I wznieśmy toast za nasze kicze. Zdarza Wam się chyba wzruszać na komediach romantycznych albo puszczać po dziesięć razy zdarty, obrzydły sąsiadom przebój i patrzeć w zaniemyśleniu przez okno? Macie chyba jakieś swoje Killing me softly? Jakąś idiosynkratyczną słabość do zbyt słodkiego sauvignon, łaszącego się supertoskana, flirtującego z moderną Bordeaux czy nazbyt popularnej etykietki, co budzi w Was rozczulenie? Musicie mieć, chyba że opanowaliście zen. Jeśli nie, to dobrze – to znaczy, że nie zanikła w Was człowieczość. Nasze kicze mówią o nas więcej niż nasze wzniosłe wybory. Nasze kicze nas zdradzają. I ta zdrada jest bardzo w porządku.

Tekst ukazał się w numerze 43 (1/2010)