Wino w kuchni Slow Food

Slow Food. Zapisz się!

13-12-2011

Nie znam osób głoszących chwałę fast foodów.

Oczywiście są tacy, którzy czasami wbiją zęby w hamburgera z drive through (ups, i mi się to zdarza), ale gdyby trzeba było dokonać wyboru na resztę życia, to każdy z nas opowiedziałby się za wyższością jedzenia różnorodnego, przygotowywanego z troską i uwagą, z pierwszorzędnych produktów, których powstawanie jest przyjazne środowisku i wytwórcom, a nie odwrotnie. Lubimy jadać niespiesznie, w miłym towarzystwie, delektując się smakiem i rozmową. Wyobrażam sobie, że przynajmniej, każdy Czytelnik niniejszego Magazynu tak lubi. Czyli opowiada się za ideami Slow Food. Ale identyfikowanie się z ideą od faktycznej deklaracji poparcia dzieli wypełnienie formularza zgłoszeniowego i opłacenie (niewysokiej) rocznej składki. Dopiero kiedy zapiszesz się do organizacji Slow Food, możesz na serio nosić w klapie srebrny znaczek ślimaka.

Korzyści z powolności

Odpowiedź na pytanie, jakie są korzyści z bycia członkiem, brzmi skromnie. Z Włoch przysyłają legitymację z twoim nazwiskiem i raz do roku almanach Slow Food, ładny i ciekawy, kolejny magazyn o jedzeniu. Niewiele.

Działając od kilku lat w warszawskim „convivium” (lokalnej komórce Slow Food) zauważam jednak, że korzyści mogą być większe. Przede wszystkim uczestniczę w wymianie informacji o najlepszych produktach. Zarówno o tym gdzie, co, kiedy, warto kupić, co pojawiło się na rynku nowego (polskie sery zagrodowe), jakich wyborów dokonywać w sklepach (odmiany ziemniaków i jabłek) oraz od czego zależy jakość (warsztat o twarogach i nowalijkach). Wewnątrz Slow Foodu zdarza się też dystrybucja. Tą drogą trafiłam jesienią na gęś kołudzką, zimą dostaję świeżo wytłoczoną oliwę prosto z Włoch, a od wiosny liczę na warzywa bezpośrednio od rolnika. Spotkania Kulinarnej Akcji Bezpośredniej – edukacyjne pogadanki połączone z degustacją na zadany temat – to okazja, by się uczyć i nawiązywać bezpośrednie kontakty z producentami. Dla mnie to korzyść prywatna i zawodowa. Poza tym niezobowiązująca okoliczność towarzyska, by posmakować, co kto dobrego ugotował.

Slow Food zmobilizował mnie, by poprowadzić warsztaty smakowe dla dzieci. Kiedy mój syn poszedł do szkoły, zdałam sobie sprawę, że poza rodzinnym domem wszystkie siły sprzysiężone są przeciwko sensownemu jedzeniu. Kolorowe opakowania i reklamy, menu szkolnej stołówki, zaopatrzenie sklepików, towarzyska giełda klasowa nakręcają popyt na to, co przemysłowe i przetworzone, ujednolicone i masowe. Temat edukacji dzieci i szkolnych stołówek był wiodącym tematem na ostatnich targach Salone del Gusto w Turynie. Zobaczyłam tam liczne przykłady małych, lokalnych działań skierowanych do dzieci. Pojedynczo – nie były imponujące, ale w sumie dawały zauważalny efekt. I uznałam, że trzeba wziąć sprawy w swoje ręce.

Praca organiczna

Bo działalność Slow Food tworzy się z aktywności jego poszczególnych członków. Im jest nas więcej, im więcej rodzi się pomysłów i energii, tym organizacja staje się silniejsza. Siłę warszawskiego convivium zwiększyła Ola Lazar otwierając internetowe forum Slow Foodu na portalu Ning, Małgosia Minta organizując dostawy skrzynek ze świeżymi warzywami, Kasia Błażejewska i Grzegorz Łapanowski koordynując akcję promowania dawnych odmian jabłek, czy Lucy Zembowicz popularyzując mało znane tytuły filmów o jedzeniu. Budują ją ci, którzy czynem lub dobrym słowem pomagają organizować imprezy oraz ci, którzy na nie przychodzą. Oczywiście nie każdy ma naturę aktywisty, mało kto ma nadwyżki energii i nikt nie dysponuje nadmiarem czasu. Ale nawet najbardziej pasywny sybaryta może przyczynić się do wzmocnienia Slow Foodu. Może się zapisać.

Kiedy wybieram się na wakacje, zawsze korzystam z rekomendacji Slow Foodu. To mój kompas konsumencki. Trafiam tak na ciekawe targi, do dobrych knajp, wynajduję niszowe produkty (kto jedzie na narty do Trydentu, niech szuka sera puzzone di Moena i kiełbasek lucanica trentina). Przynależność do organizacji nie przekłada się na rabat, ale zawsze skutkuje dodatkowym uśmiechem oraz porozumieniem pomimo braku tłumacza. Ślimak w klapie pomaga rozpoznać współwyznawcę.
Na targi Salone del Gusto w Turynie jeżdżę regularnie. Uwielbiam tę imprezę, chociaż wielkich spędów generalnie unikam. W dawnych halach Fiata na przedmieściach Turynu spotykają się tysiące małych producentów najlepszego jedzenia na świecie. Chodzę między stoiskami, próbuję, kupuję, rozmawiam z producentami, uczestniczę w warsztatach smaku, degustacjach, pokazach gotowania, konferencjach. Zachwyca mnie rozmach, kilkaset tysięcy odwiedzających i sprawne kierowanie tym tłumem na zakupach i imprezach towarzyszących. Chylę czoła przed wielkością włoskiego Slow Foodu. Wierzę, że jego siła przekłada się na skuteczność działań chroniących bioróżnorodność na świecie i promujących zrównoważone rolnictwo. Zgadzam się z trzema podstawowymi założeniami Slow Foodu. Jedzenie musi być smaczne; produkowane bezpiecznie dla środowiska, z szacunkiem dla ziemi i zwierząt hodowlanych; producenci dobrego jedzenia muszą być uczciwie wynagradzani. Podpisuję się pod tymi założeniami moimi codziennymi zakupami i stempluję to roczną składką na rzecz Slow Foodu.

Członkiem stowarzyszenia może zostać każdy, komu bliskie są idee odkrywania smaków i uroków kuchni regionalnych całego świata oraz przeciwstawiania się zbyt szybkiemu życiu.

Obecnie organizacja skupia ponad 100 tys. ludzi z 45 krajów, w tym blisko 150 osób z Polski.
 

Członkostwo w Slow Food – wersja podstawowa:
(składka roczna – 60 zł od osoby)
Członek stowarzyszenia Slow Food otrzymuje:
osobistą legitymację członkowską
4 kwartalne biuletyny Ślimak – pokaż rogi! w języku polskim
zniżki na wszystkie publikacje Slow Food International i Slow Food Polska
zniżki na uczestnictwo we wszystkich imprezach organizowanych przez Slow Food International i Slow Food Polska
Więcej informacji na www.slowfood.pl
 

Tekst ukazał się w numerze 43 (1/2010)