Monografie Regiony winiarskie Włochy Chianti Artykuły

Twarze Chianti: Fontodi - coraz wyższe loty

07-07-2010

Winnice wokół Panzano in Chianti w styczniu | fot. WB

Ta należąca do rodziny Manetti i butelkująca wino od 1968 r. posiadłość należy – wraz z Fèlsiną, Fonterutoli, San Giusto, Isole e Olena – do pierwszego uderzenia zreformowanego Chianti na początku lat 1980. Przełom nastąpił, gdy w 1979 r. enologiem został Franco Bernabei (również konsultant Fèlsiny). Za jego przewodem w winnicach zagęszczono rozsadę i obniżono wydajność, w piwnicy wprowadzono fermentację w kadziach stalowych i dąb francuski oraz zaczęto butelkować wina z czystego sangiovese. Od 1990 r. wprowadzana jest uprawa ekologiczna. 70 ha winnic leży amfiteatralnie wokół miasteczka Panzano na glebach zdominowanych przez galestro, co w połączeniu ze sporymi wysokościami (nawet 450 m n.p.m.) daje wina skoncentrowane, ciemne, o mocnych garbnikach, które wymagają stosunkowo długiego jak na Chianti leżakowania. Podobnie jak w innych czołowych posiadłościach, winifikacja jest tu bardzo staranna, z użyciem najnowszych technik (ręczne sortowanie), ale też z poszanowaniem tradycji (częściowe użycie dużych beczek).

Portfolio firmy jest znakiem tych wielokierunkowych poszukiwań. Poza flagowym Chianti Classico i Riservą Vigna del Sorbo (10% cabernet sauvignon) mamy czyste sangiovese klasyfikowane jako IGT – Flaccianello, które od debiutu w 1991 r. pozostaje jedną z najlepszych interpretacji swego szczepu, mamy tradycyjne Vin Santo (bardzo solidne), lecz także białe Meriggio z przewagą sauvignon blanc oraz Pinot Nero i Syrah pod wspólną nazwą Case Via. Toskańskie interpretacje tych odmian często zbywam wzruszeniem ramion, prosząc o kolejny kieliszek Chianti, ale w przypadku Fontodi warto się przemóc: wina są typowe, ciekawe i zasługują na kilkuletnie starzenie, by zrzucić mocne za młodu nuty beczkowe. Giovanni Manetti otworzył dla nas Pinot Nero 1992 – była to naprawdę świetna butelka.

Winnice Fontodi w Panzano in Chianti | fot. WB

Fontodi jest toskańskim klasykiem, od lat znanym i lubianym, by użyć porównania futbolowego – od lat grającym regularnie w Lidze Mistrzów. Do niedawna swój udział kończył jednak w ćwierćfinałach. Czołowe wina wydawało się nieco zbyt ekstraktywne i płytkie, brakowało im dodatkowego wymiaru takich butelek jak Rancia czy Cepparello. Od paru lat widać jednak wyraźny postęp. Trudno jednoznacznie orzec, czy to zasługa ekologicznej uprawy, wprowadzanych od 2000 r. nowych klonów sangiovese, czy może – do tego bym się skłaniał – użycia od 2000 r. wyłącznie rdzennych drożdży. Faktem jest, że wina wyraźnie pogłębiły się, mają dziś lepszą fakturę i większy potencjał. Widać to szczególnie po Vigna del Sorbo, które dawniej pozostawało w cieniu Flaccianello (tak z pewnością było w degustowanych przez nas w posiadłości 1999), zaś w 2003 i 2004 jest jednym z dwóch-trzech najlepszych win w całej apelacji. Fontodi już może grać o mistrzostwo. 

Powrót do stony głównej monografii "Chianti"

Tekst ukazał się w numerze 39 (3/2009)