Monografie Regiony winiarskie Włochy Chianti Artykuły

Twarze Chianti: Fonterutoli - z rozmachem

10-07-2010

Agnese Mazzei jest wziętym architektem winiarni w Toskanii. Pracowała dla takich tuzów jak Antinori, Sassicaia czy Castello di Brolio; teraz zaprojektowała nową siedzibę Castello di Fonterutoli. Sercem wpisanej w zbocze (dzięki czemu wykorzystującej w procesie winifikacji siłę grawitacji) winiarni jest rozległy plac na planie koła. Budynki biurowe i sale degustacyjne tworzą wokół niego swoisty amfiteatr. Pod ziemią kryje się zaś zautomatyzowana sala fermentacyjna przypominająca laboratorium NASA oraz imponująca, wykuta w skale dojrzewalnia win z miejscem na 3,5 tys. baryłek. Skala – jak na Chianti Classico – gigantyczna. Kto jednak był w Toskanii, zaskoczony nie będzie. Trudno znaleźć bowiem enotekę, ba, nawet dział winiarski w sklepie spożywczym, w którym nie stała by butelka Chianti Fonterutoli. To, co u Mazzeich fascynuje najbardziej, to umiejętność utrzymania znakomitej, równej jakości w winie, którego co roku robi się blisko 400 tys. butelek.

Piwnice Fonterutoli | fot. WB

Posiadłość należy do rodziny Mazzei od 1435 r. Liczy 650 ha, z czego blisko 120 obsadzonych jest winną latoroślą. Wyróżnia się cztery siedliska: Siepi (22 ha na zachód od Castelliny, 250 m n.p.m., gleba gliniasta z wapiennymi marglami i piaskowcem; obok sangiovese także merlot i cabernet sauvignon), Belvedere (20 na wschód od Fonterutoli, 300 m n.p.m., wapienia z wyłogami wapniowca i marglu; różne klony sangiovese) – odpowiedzialne w winach za strukturę i potencjał – oraz Fonterutoli (18 ha wokół winiarni, 420 m n.p.m., klasyczne toskańskie alberese, sangiovese i nieco merlota) i Badiola (19 ha w kierunku Raddy; wapienie na średniej wysokości 500 m n.p.m.; sangiovese i merlot) – dające winom wyrazistość i elegancję. We wszystkich terroirs prowadzona jest restrukturyzację zmierzająca do idealnego modelu: właściwych klonów sangiovese, gęstości nasadzeń na poziomie 7 tys. krzewów na hektar i wydajności poniżej 40 hl/ha.

Gamę tutejszych win otwiera prostolinijne, owocowe IGT Poggio alla Badiola, kupaż trzech części sangiovese z jedną merlota. Kołem zamachowym przedsięwzięcia jest wspomniane Chainti Classico Fonterutoli z czystego sangiovese. Za młodu straszy purystów bardzo wyrazistym beczkowym atakiem i słodyczą dębu; nawet jednak w najmłodszych rocznikach znać elektryczność tego wina, jego pełnię i elegancję, pietyzm w dojrzałości tanin, świetnie zachowany owoc, soczystość, przede wszystkim zaś harmonię i potencjał.

Castello di Fonterutoli zwane niekiedy „superchianti” powstaje z sangiovese z 10-procentową domieszką cabernet sauvignon. Owoce pochodzą z najlepszych parceli w Siepi, Belvedere i Fonterutoli. Wino dojrzewa 16–18 miesięcy w baryłkach z francuskiego dębu (70 proc. nowych). Dwa ostatnie roczniki Castello (2005 i 2006) to wina znakomite. Nowoczesne, o świetnej ekstrakcji, jedwabistej fakturze, w pełni dojrzałych taninach i zachowanej owocowości. Beczka dominująca w ataku młodszego rocznika cofa się w ustach i występuje praktycznie tylko jako tło. W roczniku starszym drewno jest już bardzo dobrze wtopione. Trzeba tylko kilka lat poczekać…

Perłą w koronie Mazzeich jest supertoskan Siepi z pochodzących z tego ciepłego siedliska równych części sangiovese i merlota. W dostępnym teraz na rynku roczniku 2005 nie boję się powiedzieć – wybitne. Zaskakujące jest to, że Siepi ma bodaj najbardziej tradycyjny nos ze wszystkich toskańskich win rodziny. Aromatycznie w kupażu dominuje sangiovese. Mamy do czynienia z winem, które przy potężnej wyrazistości i sile zachowuje jedwabistą gładkość i elegancję. Jest też kolejnym, konsekwentnym wcieleniem stylu domu.

Mazzei nie ograniczają swej działalności do Chianti Classico. W Toskanii robią świetne wina w Belguardo (Maremma), zaś na Sycylii prowadzą posiadłość Zisola.

Importer w Polsce: Partner Center 

Powrót do stony głównej monografii "Chianti"

Tekst ukazał się w numerze 39 (3/2009)