Monografie Regiony winiarskie Włochy Chianti Artykuły

Twarze Chianti: Castello di Monsanto - pierwsze grand cru?

23-08-2010

Castello di Monsanto, winnica Il Poggio | fot. Wojciech Bońkowski

Historia Castello Monsanto zaczyna się w 1961 r., gdy Aldo Bianchi, pochodzący z San Gimignano przedsiębiorca działający w branży tekstylnej, kupił z myślą o żeniącym się właśnie synu, Fabrizio Bianchim, starą posiadłość. Fabrizio szybko stał się jednym z liderów przemian w Chianti Classico – jako pierwszy sprowadził stalowe kadzie fermentacyjne, był też jednym ze zdecydowanych przeciwników używania do produkcji Chianti odmian białych.

fot. Wojciech Bońkowski

Dziś Monsanto jest zarządzane przez córkę Fabrizio, Laurę Bianchi, a od 2001 r. nadzór nad produkcją sprawuje Andrea Giovannini, poprzednio pracujący w Ornellai. 70 ha winnic położonych na wysokości średnio 380 m. n.p.m. daje roczną produkcję ok. 450 tys. butelek. Najważniejszą winnicą Monsanto jest Il Poggio, nazywane czasem pierwszym cru Chianti Classico; powstaje tu Riserva Il Poggio, w roku 2004 wino głębokie, precyzyjne, mineralne, z niezwykle żywym finiszem. Z najlepszych gron z innych winnic robi się Chianti Classico Riserva, w roku 2006 wyprodukowano go aż 200 tys. butelek, więc blisko połowę łącznej produkcji winiarni. Przy sporej masie jest to wino bardzo dobre, strukturalne, choć niewątpliwie wymaga czasu; dziś wpływ beczki jest jeszcze zbyt mocny.

Portfolio Monsanto obejmuje też inne wina, wśród nich na wyróżnienie zasługuje Cabernet Sauvignon Nemo 2004, będący wręcz książkowym przykładem wina, w którym mineralność triumfuje nad tak często przecież banalnym owocem. Godne uwagi jest długo starzone Vin Santo La Chimera – na rynek trafia właśnie rocznik 1995. Długie starzenie części win jest zresztą tradycją posiadłości, tutejsze archiwum starych roczników liczy 60 tys. butelek, co roku pewna ich ilość trafia do sprzedaży. Degustowane zeszłej jesieni Il Poggio 1982 było winem wybitnym.

Importer w Polsce: Dionizos
 

Powrót do stony głównej monografii "Chianti"

Tekst ukazał się w numerze 39 (3/2009)