Monografie Regiony winiarskie Węgry Węgry - dodatek specjalny Artykuły

Wybrani producenci z Egeru

26-09-2009

drukuj

Wybrani producenci z Egeru

Andrzej Daszkiewicz

St. Andrea

György Lőrincz | fot. AD

Mieszczącą się w Egerszalók firmę St. Andrea założył z pomocą austriackich inwestorów młody zdolny winiarz György Lőrincz (wybrany przez Magazyn WINO człowiekiem roku 2006). Uprawianych jest 40 ha winnic w najlepszych miejscach regionu, w planach jest kolejnych 20 ha. Lőrincz ze szczególną dumą opowiada o nowej, ponad 8-hektarowej winnicy na górze Eged, którą udało się niedawno kupić i którą obsadzono na nowo, więc na pierwsze grona – i wina – trzeba jeszcze poczekać. Część winnic prowadzona jest biodynamicznie. Uprawianych jest 19 odmian winogron, dwie kolejne (furmint i hárslevelű) są w planach. Choć dwie trzecie produkcji stanowią tu wina czerwone, György Lőrincz szczególnie dumny jest ze swych win białych – nie bez powodu. Wspominałem już o świetnych kupażach Napbor, Paptag i Örökké, tu dodam do nich kolejny, tani i bardzo smaczny, którego jedyną wadą jest… nazwa Akutyafáját, której nie jestem w stanie zapamiętać.

Wina czerwone St. Andrei to przede wszystkim dwa świetne, ocierające się w roczniku 2006 o wybitność pinot noir (Hangács i Ferenchegy), dwa kékfrankosy (lżejszy, nieco czekoladowy Tóbérc i poważniejszy Ferenchegy) i dwa bikavéry – podstawowy Áldás i „superbikavér” Merengő. To ostatnie wino jest robione tylko w najlepszych latach; obecnie dostępny jest rocznik 2006, w 2007 r. wino nie powstało, co do rocznika 2008 ostatecznej decyzji jeszcze nie podjęto.

Gróf Buttler

László Bukolyi | fot. AD

László Bukolyi, twórca i właściciel firmy Gróf Buttler, jest w egerskim winiarstwie jednocześnie outsiderem (zanim zajął się robieniem wina, z sukcesami działał w branży komputerowej) i enfant terrible. Nie uznaje żadnych lokalnych autorytetów, winiarstwa nauczył się, jak twierdzi, z zachodnich książek. Winiarstwem zajął się z dwóch powodów. Po pierwsze, jako lokalny egerski patriota (a pochodzi z arystokratycznej rodziny bardzo zasłużonej w historii miasta) nie mógł ścierpieć tego, co stało się z bikaverem, a po drugie bardzo lubi kadarkę i koniecznie chciał zrobić z tej odmiany wino aszú. Inwestycje rozpoczął w 1998 r., pierwsze grona zebrał w 2003 r., a od rocznika 2005 robi wina ze swej największej dumy – 20-hektarowej winnicy położonej w górnej partii południowego zbocza góry Eged (w sumie uprawia 33 ha).

Już pierwszy jego Bikavér 2003, stał się na Węgrzech sensacją, nie tylko z uwagi na bardzo wysoką jak na debiutanta cenę. Pojawienie się w 2005 r. pierwszych win z Nagy-Eged ugruntowało kultową pozycję firmy, a sam Bukolyi w tymże roku osiągnął oba cele, które sobie postawił. Zrobił znakomitego bikavéra oraz 600 buteleczek wymarzonego eliksiru, słodkiej kadarki klasy tokajskich esencji.

W lutym mieliśmy okazję spróbować pięć win László Bukolyiego z gron zebranych na górze Eged. Wytrawna Kadarka 2006 o znakomitość się ocierała, cztery pozostałe (Merlot 2005 oraz Syrah, Pinot Noir i Bikavér 2006) należały do najlepszych węgierskich win czerwonych, jakie kiedykolwiek piłem. Po dwugodzinnej rozmowie z ich autorem byliśmy pełni obaw, spodziewaliśmy się zmasowanego ataku nowoczesności i drewna, a spotkaliśmy wina głębokie, harmonijne, zrobione z wielką kulturą, wolne od grzechów wielu węgierskich supercuvées. Do tego po niedawnej zmianie dystrybutora wina te ostatnio mocno potaniały (co początkowo wywołało sporą sensację i długie dyskusje na węgierskich forach internetowych na temat „prawdziwych” przyczyn tej przeceny).

Tibor Gál

Tibor Titi Gál | fot. TPB

Trudno dziś wyobrazić sobie jak mógłby wyglądać Eger, gdyby nie pojawił się w nim Tibor Gál. Ten nieżyjący już dziś winiarz (zginął w 2005 r. w wypadku samochodowym) był pierwszą prawdziwą międzynarodową gwiazdą regionu. Rozsławiony przez swą pracę przy kilku rocznikach toskańskiego wina Ornellaia nie zapomniał o regionie, z którego pochodził. Z pomocą zagranicznych inwestorów w 1993 r. stworzył firmę G.I.A. i rozpoczął skupowanie winnic w najlepszych dostępnych miejscach. Dziś posiadłość ma 36 ha winnic i co roku produkuje około 200 tys. butelek wina. Kierują nią wdowa po Tiborze Viola oraz syn Tibor junior, wyrastający na bardzo dobrego winiarza, godnego kontynuatora rodzinnej tradycji. Poza utrzymanymi w dość międzynarodowym stylu bikavérami polecam przede wszystkim tutejsze pinot noir w różnych wcieleniach (zwłaszcza wina z pojedynczych winnic Síkhegy, Pajados i Grőber, a także tańsze, stylowe Titi). Niezwykle obiecująco wyglądają tutejsze eksperymenty z kadarką. Coraz lepiej wypada też viognier – Tibor senior był pionierem tej rodańskiej odmiany na Węgrzech.

Kőporos

Architekt Zoltán Simkó swą przygodę z winem zaczął w 1975 r. w jednohektarowej winnicy swego przyszłego teścia. W 1993 r. zajął się produkcją już całkiem serio, miał wówczas do dyspozycji 7 ha winnic. Dziś uprawiane są 44 ha, a ambicją właściciela jest dostarczanie konsumentom dobrych egerskich win w bardzo przyjaznych cenach, co, trzeba przyznać, udaje mu się bardzo dobrze.

Inni producenci godni uwagi

István Balla (Château Wanda), János Bolyki, Csutorás, Csaba Demeter, Bence Dula, Lajos Gál, Gundel, Juhászvin, Imre Kaló, Egri Korona Borház, Monarchia, Tamás Sike, József Simon, Vilmos Thummerer, István Tóth, Béla Vincze.

W Egerze piwnice drąży się w wulkanicznym tufie, tu u Vilmosa Thummerera | fot. AD

Powrót do strony głównej dodatku "Węgry"

Tekst ukazał się w dodatku "Węgry" towarzyszącym numerowi 39 (3/2009)