Monografie Odmiany winorośli Pinot noir Artykuły

Węgry. Titi i jego pinoty

28-01-2011

Titi Gál | fot. TPB

Magazyn WINO: Cóż jest w Egerze takiego, że pinot noir potrafi dać w tym regionie znakomite wina?

Tibor Gál jr.: Eger to jeden z najbardziej na północ wysuniętych na świecie regionów, w których można produkować czerwone wina wysokiej jakości. Mamy tu prawdziwie chłodny klimat, jednak przed bardzo zimnymi wiatrami chronią nas Góry Bukowe – dlatego uprawa czerwonych odmian jest wciąż możliwa. W czasie sezonu wegetacyjnego noce potrafią być znacząco chłodne, dni zaś gorące – co sprawia, że wina mają wspaniały aromat, a przy tym znakomitą kwasową strukturę. Poza tym glebę stanowi tu riolityczny tuf, wulkaniczna gleba z dużym udziałem gliny zapewniającej winnym krzewom zaopatrzenie w wodę. Wszystko to razem nadaje winom unikatowy „egerski” charakter.

Na czym polega główna różnica między poszczególnymi egerskimi siedliskami dla pinot noir?

Wulkaniczny riolityczny tuf stanowi podstawę gleby w Egerze. Jednak na powierzchni znajdują się różnej grubości pokłady gliny, lessu czy wapienia. Wystarczy zrobić kilka kroków, by znaleźć się w innym terroir, co ma odmienny wpływ na każdy krzew z osobna. W rezultacie mamy wina o niepowtarzalnym smaku.

Jakie klony pinot noir rosną w winnicach Gálów? Czy zakończyliście już eksperymenty na tym polu?

Pracujemy z wieloma różnymi klonami pinota i podkładkami. Spośród klonów używamy: 115, 667, 777, 292, 521, 870, a z podkładek: 3309C, SO4, 41B, 420A. W rocznikach 2006 i 2007 zdecydowaliśmy się zebrać osobno owoce z krzewów różnych klonów, rosnące na odmiennych podkładkach. Osobno je winifikowaliśmy i dojrzewaliśmy. W obu rocznikach okazało się, że najlepsze rezultaty daje klon 667 i podkładka SO4, choć trzeba przyznać, że różnice nie były wielkie.

Jakie podejście do pinot noir prezentował Twój ojciec, a jakie Ty?

Ojciec dokonał nasadzeń pinot noir pod kątem egerskiego terroir. Chciał stworzyć lokalny, elegancki i niepowtarzalny, „egerski” styl pinota. Niestety, nie zdążył przekonać się, czy miał rację, czy nie. Nasadzeń dokonano w latach 1997–1999. Ojciec przeprowadził więc zaledwie dwa zbiory, kiedy między winami pochodzącymi z różnych siedlisk i klonów nie było jeszcze wielkiej różnicy.

Dziś, gdy korzenie sięgają głębiej, widzimy, że wina są bardziej skoncentrowane, mają więcej wymiarów, bo czerpią z ziemi więcej informacji. Myślę, że Ojciec byłby bardzo zadowolony z rezultatów, które mamy dziś w winnicy. Wina są bowiem w takim stylu, jaki on sam lubił.

Obaj uważaliśmy, że pinot noir to najbardziej niezwykła odmiana ze wszystkich, choć to nie On mnie tego nauczył – musiałem dojść do tego sam.

Twój autorski pinot noir „Titi” w kilku ostatnich rocznikach zmienił swój charakter. Jak i dlaczego?

Mój pierwszy rocznik to 2004. Chciałem wtedy zrobić otwarte wino, które natychmiast pokazuje swój charakter. Dlatego było zbyt beczkowe i nieco agresywne.

W 2005 było już więcej harmonii i spokojniejsze użycie dębu. Teraz, jesienią 2009 roku, wypuszczamy na rynek rocznik 2006, który jest zdecydowanie ułożonym winem. Zamiast nut dębowych na podniebieniu złożona kwasowość i struktura terroir, które nadaje winu charakter.

Wydaje mi się, że musiałem zrozumieć, co winogrono chce mi przekazać, a potem przetworzyć tę informację. Wiem, że to wciąż nie jest moje „wielkie wino”, ale myślę, że idziemy we właściwym kierunku.

Czy Burgundia jest wzorem dla Twoich pinotów? Jakie inne wina z tej odmiany lubisz?

Zawsze lubiłem pinot noir z chłodnych regionów Nowego Świata – z Nowej Zelandii czy z okolic Zatoki Hermanus w RPA. Burgundia będzie jednak zawsze numerem jeden, zwłaszcza Vosne-Romanée. Robimy wina metodą burgundzką, nie oznacza to jednak, że chcemy imitować burgundzkie pinoty. Naszym celem jest stworzenie własnego, egerskiego stylu.
 

Powrót do głównej strony monografii "Pinot noir"

Tekst ukazał sie w numerze 41 (5/2009)